Kap met die klap!

Kap met die klap!

kap met die klapStelt u zich eens de volgende situatie voor. U gaat door een grote persoonlijke crisis. Vanwege verlies, ziekte of rouw verkeert u in een diep dal waaruit u heel moeizaam naar boven klimt. Uw pad ligt bezaait met flinke obstakels die u met al uw kracht en inspanning neemt. Eenmaal aan de andere kant van zo’n hobbel, wist u zich het zweet van uw voorhoofd, bent u blij dat dit stuk weer achter de rug is en geniet u voorzichtig van de ruimte voor u. Net op dat moment komt daar die goede kennis of vriend met de opbeurende woorden: Ja, maar de echte klap moet nog komen hoor!

 

Eerlijk waar, het gebeurt! En elke keer weer valt me de bek d’r van open want wat voor een doel dient deze opmerking? Wat wil een mens hier in vredesnaam mee bereiken? Moet ik alvast preventief instorten? De hand aan mezelf slaan? Met angst en beven mijn pad vervolgen want o jee, er heerst instortingsgevaar? Wat?

Het zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn maar wat er feitelijk gebeurt, is dat het voorzichtig optimisme – wat in een persoonlijke crisis best een momentje is – rigoureus de grond in wrdt geboord. Hoe fijn zou het zijn als je positieve gevoel juist versterkt wordt. Waarom geen opmerkingen als: ‘Super dat je dit achter de rug hebt.’ ‘Fijn dat je je hier niet meer druk om hoeft te maken.’ ‘Je hebt zo’n inspanning geleverd dat wat er ook op je pad komt, je kunt het aan.’ Ook al heb je als toehoorder een ernstig vermoeden dat het zwaarste stuk nog moet komen, boeien! Vier dit succes en maak de ander sterk voor de komende hobbels.

Dus, lieve mensen, mocht u de onbedwingbare neiging voelen iemand te beschermen voor toekomstig onheil met de zin: Ja, maar de klap komt nog, houdt u dan in want in mijn geval, krijg t u onmiddellijk gelijk, want die klap die komt. Direct en recht op ‘t gezicht.